تو ميروي و انگار آسمان ميداند ...
سکوت شبهاي بي ستاره من ترانه ميخواند ...
تو ميروي و دلم را غروب ميگيرد ...
تمام اشکهايم تو را بهانه ميگيرد ...
به پاي گريه هاي يک نگاه مي نالد ...
پرنده اي براي چشم هاي تو ميخواند ...
تو ميروي و دلم را سکوت ميگيرد ...
دلم براي نگاه تو هنوز هم ميميرد ...
دلم به پاي خيال تو هنوز هم ميسوزد ...
براي غنچه هاي غم شکوفه مي چيند ...
تو ميروي بدست ياد و زمانه مي ماند ...
زمانه هم چه خوب غم به غم مي بافد .
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم مهر 1385ساعت 22:5 توسط کیانوش
|
مردی دختر سه ساله ای داشت . روزی به خانه آمد ديد دختر سه ساله اش گران ترين کاغذ کادوی کتابخانه اش را برای زينت يک جعبه کودکانه هدر داده است .
مرد بسيار عصبانی شد ودختر کوچکش را تنبيه کرد. دختر هم با گريه به بستر رفت و خوابيد.
روز بعدوقتی که مرد از خواب بلند شد ديد که دخترش بالای سرش نشسته وميخواهد اين جعبه را به او هديه بدهد.و مرد تازه متوجه شد که امروز روز تولد اوست ودخترش کاغذ را براس کادوی تولد او مصرف کرده است.
با شرمندگی دختر کوچکش را بوسيد وجعبه را از او گرفت و باز کرد
اما متوجه شد که جعبه خاليست.دوباره مرد عصبانی شد و کودک را تنبيه کرد .
اما کودک درحاليکه گريه ميکرد به پدرش گفت که من هزاران هزار بوسه داخل آن جعبه ريخته بودم و تو آنها را نديدی.
مرد دوباره شرمنده شد وميگويند تاپايان عمر جعبه را به همراه داشت و هرقت آنرا باز ميکرد به طرز معجزه آسايی آرامش پيدا ميکرد.
+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم مهر 1385ساعت 2:8 توسط کیانوش
|
باختن يعني لحظه عشق
جان سرزمين يعني يعني
زندگي پاک من عشق ليلي و
قمار مجنون
در عشق يعني محبت خواهرانه شدن
ساختن عشق
دل يعني
كلبه وامق و
يعني عذرا
عشق شدن
من عشق
فرداي يعني
كودك مسجد
يعني الاقصي
عشق من
عشق آميختن افروختن
يعني به هم عشق سوختن
چشمهاي يكجا يعني كردن
پر ز و غم دردهاي گريه
خون/ درد بيشمار
عشق من
يعني الاسرار
كلبه مخزن
اسرار يعني
+ نوشته شده در شنبه هشتم مهر 1385ساعت 14:32 توسط کیانوش
|
خواستم برايت هديه اي بفرستم. با خود گفتم، زيباترين و گرانبها ترين دارائيم
را برايت خواهم فرستاد.
گل گفت:مرا بفرست كه مظهر زيبايي هستم.
ثروت گفت: مرا بفرست كه در هنگام گرفتاري ياريش دهم.
مهر گفت: چرا مرا نمي فرستي كه كانون محبت و دوستي هستم.
قاصد گفت: مرا بفرست كه حامل پيغامت باشم.
وفا گفت: پس مرا بفرست كه سرچشمه محبت و محور صميميت هستم.
دوا گفت: مرا بفرست كه اگر جراحتي دارد او را مرهم باشم.
اشك گفت: اگر مرا بفرستي دل سنگش را نرم ميكنم.
آه گفت: اگر مرا بفرستي او را بر سر رحم و عطوفت آورم.
من سر به زير............... در انديشه انتخاب بودم كه ناگاه دل به سخن درآمد
و گفت: مرا هديه كن
براي هديه دادن دل به تو نياز به گفتن نيست دل خود پيش قدم است
+ نوشته شده در سه شنبه چهارم مهر 1385ساعت 0:26 توسط کیانوش
|
